Κύριε διευθυντά
Ο περί τα εκπαιδευτικά έμπειρος συνεργάτης σας κ. Απ. Λακασάς σε αναλυτικό ρεπορτάζ “Μεταφερόμενοι φοιτητές λόγω των ενοικίων” (“Η Καθημερινή” 14/12/25), παρουσιάζει ένα πρόβλημα που αντιμετωπίζουν κάθε χρόνο οι νεοεισερχόμενοι σπουδαστές στα ΑΕΙ. Αναφέρει φοιτητές που μένουν στο σπίτι τους και επισκέπτονται τις σχολές με τα μέσα μεταφοράς: Παράδειγμα ο Δ.Β. ξεκινάει από Πειραιά στις 7.30 προς ΗΣΑΠ – προαστιακό για τη σχολή στην Κόρινθο. Φθάνει στις δέκα, μόλις αρχίζει το μάθημα. Καθημερινά τέσσερις φορές την εβδομάδα, σύνολο 20 ώρες βρίσκεται στο δρόμο Αυτό τον πολύτιμο χρόνο τον κόβει από το διάβασμα, τον ύπνο, την ψυχαγωγία, τη επαφή με τους δασκάλους και τους συναδέλφους;
Ο κ Λακασάς αναφέρει επίσης, πως “στην πανεπιστημιακή αργκό εμφανίστηκε ο όρος “ιπτάμενοι καθηγητές” για όσους διδάσκοντες μένουν μόνιμα σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη και ταξιδεύουν στις σχολές για να διδάξουν”. Ο αντιπρύτανης του Παν. Πατρών κ. Ι. Βενέτης λέει: “Οι φοιτητές έρχονται στα μαθήματα τις δύο πρώτες εβδομάδες και κατόπιν αρχίζουν να αραιώνουν”. Το Διεθνές Πανεπιστήμιο της Ελλάδος (ΔΙΠΑΕ) ιδρύθηκε το 2005 (ν. 3391) με έδρα τη Θεσσαλονίκη (Σίνδος). Έχει 23 σχολές και παραρτήματα στις Σέρρες, στο Κιλκίς και στην Κατερίνη. Ο πρύτανις κ. Σταμάτης Αγγελόπουλος, αναφέρει στην “Κ” πως οι μισοί φοιτητές μένουν μόνιμα στην πόλη της σχολής, ιδίως στις σχολές που έχουν εργαστηριακά μαθήματα που είναι υποχρεωτική η φοίτηση. Να θυμίσω μόνο, ότι το φαινόμενο για τους ιπτάμενους διδάσκοντες δεν είναι νέο τώρα που γέμισε η επικράτεια με σχολές, σε διάφορες πόλεις, μικρές ή μεγάλες. Αλλά λέγεται και για “ιπτάμενους φοιτητές”!. Δεν γνωρίζει ο καθηγητής τον μαθητή, αλλά ούτε ο μαθητής τον καθηγητή Με την εκ περιτροπής φοίτηση “χάνεις μεγάλο μέρος της ζωής του πανεπιστημίου. Δεν νιώθεις ότι υπάρχει ακαδημαϊκό κλίμα, φοιτητική ζωή”
ΥΓ 1. Τη δεκαετία του 1950 που άρχισε να “απλώνεται” το ΑΠΘ ως τα Γιάννενα, διορίστηκαν καθηγητές, κυρίως γιατροί και δικηγόροι, που διατηρούσαν τις κλινικές και τα γραφεία τους στην Αθήνα. “Πετάγονταν” αεροπορικώς,δυο τρεις φορές την εβδομάδα στη Θεσσαλονίκη για να κάνουν μία ή δύο ώρες μάθημα και επέστρεφαν στο “κύριο” έργο τους. Αυτούς τότε τους λέγαμε “ιπτάμενους καθηγητές”.
ΥΓ. 2. Τη δεκαετία του 1970 ο καθηγητής της Νομικής στο ΕΚΠΑ, Ηλ. Κρίσπης εξομολογήτο, σε φροντιστηριακό μάθημα, διάλογο με ξένο συνάδελφο σε διεθνές συνέδριο: “Στην Ελλάδα είναι πολύ καλό επάγγελμα του καθηγητή Πανεπιστημίου, είστε τυχεροί”, “Δόξα τω Θεώ καλά είμαστε, αλλά γιατί τυχεροί”; “Διότι εσείς εκεί δουλεύετε τέσσερις μήνες το χρόνο, τρεις εβδομάδες το μήνα, τρεις μέρες την εβδομάδα και τρεις ώρες την ημέρα”!