Τούς μαθαίγκαν γράμματα σο Σατί

11. Τούς μαθαίγκαν γράμματα σο Σαττί.

( Σαττί )

Ένας διάλογος με τον πατέρα μου.

- Τούς ήτουν το σκολείο σας σο χωρίο;

- Σο Σαττί σκολείος τζούχαμε.

Ο Δάσκαλους φταίγκην μάθημα σον οdά 'νος σπιτού. Τα τσοτσούχα μαθαίγκαν λέικα κολυβογράμματα. Του σκολείου τα τσοτσούχα είχαν

κοντύλι τζαι πλάκα τζαι αν πόστι. Καθούσανται σο πόστι πάνω σο πάτωμα. Τεμέκ νε πάτωμα. Χώμα πατημένο τζαι α χασίρι για αν παλό ζηού.

Μαθαίνκαμι το ψαλτήρι τζαι το οχτόηχο να ψάλλουμι σην εκκλεσία. Το 'μον ο τατάς ήτουν παπάς τζαι γω κοντά του ήμουν ψάλτης.

Είχαμι α δάσκαλους σαχαλλούς του ήρτην σ 'το Μοναστήρι

Ζιντζίdερέ. Τάιμα κουπανίσκην μες μο το ραβdί. Α ημέρα χολιέστην τζαι πασλάτζην πάλι να μας κουπανίζει. Είμεστε δέκα δώδεκα χρονώ

παλικαρόκκα. Σηκόθαμ’ τζαι πιρτέν πιρέ μο τα πόστα πάτα κιούτα δώκαμ dα σο τζουφάλι του.

Ατζείνου ο δάσκαλους πήρην το ραβdί του χύτσεν έφυν τζαι πασχά δάσκαλους τζούρτην σο χωρίο μας.

Ερμηνεία

Πώς μάθαιναν γράμματα στο Σαττί.

- Πώς ήταν το σχολείο σας στο χωριό;

- Στο Σαττί δεν είχαμε διδακτήριο.

Ο δάσκαλος έκαμνε μάθημα σε ένα δωμάτιο ενός σπιτιού. Μάθαιναν τα παιδιά λίγα κολλυβογράμματα. Οι μαθητές είχαν κοντύλι και πλάκα και μια προβιά. Καθότανε σταυροπόδι πάνω στην προβιά στο "πάτωμα". Δηλαδή τί πάτωμα. Χώμα πατημένο που είχε στρωμένη μια ψάθα ή στην καλλίτερη περίπτωση μια κουρελού.

Μαθαίναμε το ψαλτήρι και το οχτοήχι, να ψέλνουμε στην εκκλησία. Ο πατέρας μου ήταν παπάς κι εγώ κοντά του ήμουν ψάλτης.

Είχαμε ένα δάσκαλο με γένια, που ήλθε από το Μοναστήρι του Ζιντζίτερέ (σ. σ. Μονή Αγίου Προδρόμου Φλαβιανών). Πάντα μας έδερνε με το ραβδί. Μια μέρα θύμωσε και άρχισε να μας χτυπάει. Ήμασταν δέκα δώδεκα χρονών παλικαράκια. Σηκωθήκαμε και με μιας με τις προβιές πάτα κιούτα του δώσαμε στο κεφάλι.

Εκείνος ο δάσκαλος πήρε το ραβδί του έφυγε τρέχοντας και άλλος δάσκαλος δεν ήλθε στο χωριό μας.

Πληροφορία: Ο πατέρας μου, Βασ. Παπαδόπουλος, Πλατύ, 1950.